Uit je comfortzone

 

Uit je comfortzone voor duurzame inzetbaarheid

Tijdens een netwerkborrel kwam ik in gesprek met een bestuurder van een onderwijsorganisatie. Nou, je weet wel hoe dat gaat. Hij vroeg me wat ik deed. “Duurzame inzetbaarheid concreet maken”, vertelde ik hem. “Oh”, zuchtte hij, “dat is ook iets waaraan wij vorm proberen te geven. Maar hoe je dat doet ligt niet direct voor de hand, hè?”

Zoeken naar een zinvolle invulling

Hij vertelde hoe het werkte in zijn basisscholen. Medewerkers mochten zelf een voorstel doen hoe ze aan 40 uur per jaar duurzame inzetbaarheid invulling wilden geven. “Weet je”, vertelde de bestuurder, “er kwam iemand die zei dat ze vond dat de wandeling met de hond wel zorgde voor haar duurzame inzetbaarheid. Dat hebben we toch maar niet goedgekeurd.” “Ja, dat begrijp ik wel”, reageerde ik. Hoe vaak merk je wel niet dat het echt zoeken is naar een zinvolle invulling is van deze uren. “We hebben wel toestemming gegeven aan een leerkracht die de fysiobehandelingen als invulling indiende. Ze had al geruime tijd last van haar schouder en dus gaan deze behandelingen haar wel inzetbaar houden, toch?” Hij eindigde deze zin niet voor niets met een vraagteken. Hij bleef me vragend aankijken en ik merkte dat ik stil viel. Ik begon wat te overpeinzen en te hummen. Ik moest het even laten bezinken. Wat moest ik hiervan vinden? De bestuurder doorbrak uiteindelijk de stilte. Zonder dat ik nog maar iets gezegd had, zei hij: “Tja, dit had ze waarschijnlijk toch wel gedaan…”

Comfort zoneVitaliteitscoach

Op de weg naar huis moest ik denken aan een project bij een scholenorganisatie in het Brabantse. Ook daar was bevestigd dat het voor mensen verdomd moeilijk was om zinvol te werken aan hun duurzame inzetbaarheid. Voor deze scholenorganisatie hadden we daarom allerlei interventies bedacht. Een ervan was het vitaliteitsgesprek: een gesprek met een externe vitaliteitscoach over vitaliteit, inzetbaarheid en wat ervoor nodig is om die te versterken. Om de impact van deze interventie te meten hadden we de deelnemers gevraagd wat het effect van het vitaliteitsgesprek was geweest. 60 procent van de deelnemers had na het vitaliteitsgesprek andere vervolginterventies gekozen dan ze voor het vitaliteitsgesprek in gedachten hadden.

Uit je comfortzone

Hoe dat komt? Er is maar één logische verklaring. Het komt doordat een vitaliteitscoach je, als het ware, uit je comfortzone haalt. Medewerkers vragen om – vanuit hun eigen comfortzone – een zinvolle invulling te geven aan duurzame inzetbaarheid – een invulling die vernieuwend is en blijvend iets oplevert – is vragen naar het onmogelijke. De opties die ze kennen, hebben ze meestal allang uitgeprobeerd. Misschien hebben die zelfbedachte interventies op korte termijn een effect, maar duurzaam zijn ze meestal niet. Met diëten werkt het net zo. Iedereen weet inmiddels welke voeding schadelijk is en welke gezond. Velen hebben al diverse diëten geprobeerd. Maar – ook hier – vaak zonder blijvend resultaat. Blijvend gewicht verliezen vraagt om meer dan een tijdelijke gedragsverandering.

Te hoge verwachtingen

En ja, de manier waarop je dat bereikt, bedenk je niet gemakkelijk zelf. Zo werkt het ook met je vitaliteit. Zelf bedenken hoe je blijvend vitaler wordt is op z’n minst een lastige opgave. Toch is dat volgens mij wat veel organisaties – goedbedoeld – van hun mensen verwachten: haal jezelf uit je comfortzone en bedenk een interventie die je blijvend gaat veranderen. Dat is toch veel te ambitieus?